Χρειάστηκαν δώδεκα χρόνια και ένα οικογενειακό τραπέζι γεμάτο φαγητά για να καταλάβω ότι, την πρώτη φορά που πήγα στην Κωνσταντινούπολη, είχα γνωρίσει μόνο ένα μικρό κομμάτι της.

Ήταν το 2024, στο σπίτι της οικογένειας της αρραβωνιαστικιάς μου. Η μητέρα της είχε ετοιμάσει ένα ολόκληρο τραπέζι: tavuk pilav, ντολμαδάκια, karnıyarık και περισσότερα πιάτα απ’ όσα μπορούσα να δοκιμάσω.

Δεν χρειάστηκε κάποια ιδιαίτερη εξήγηση για το τι σημαίνει φιλοξενία. Το τραπέζι τα έλεγε σχεδόν όλα.

Η αρραβωνιαστικιά μου είναι γέννημα θρέμμα Κωνσταντινουπολίτισσα και μεγάλωσε στο Suadiye, στην ασιατική πλευρά της Πόλης. Εγώ, από την άλλη, γνώριζα την Κωνσταντινούπολη κυρίως μέσα από την ιστορία της και από μια πενθήμερη επίσκεψη δώδεκα χρόνια νωρίτερα.

Η οικογένειά της με υποδέχθηκε πολύ ζεστά και χωρίς καμία αμηχανία. Στην Τουρκία η έννοια του misafir, του φιλοξενούμενου, έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι, άλλωστε, μια λέξη που γνωρίζουμε κι εμείς: μουσαφίρης.

Η σχέση μου με την Κωνσταντινούπολη είχε ξεκινήσει πολύ πριν από εκείνο το ταξίδι.

Από μικρός είχα μεγάλη αδυναμία στη βυζαντινή ιστορία. Με γοήτευαν οι αυτοκράτορες, τα τείχη, οι μεγάλες ανατροπές και φυσικά η ίδια η Κωνσταντινούπολη.

Ανήκω επίσης στη γενιά που μεγάλωσε με τον «Κωνσταντίνου και Ελένης» και τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό, ο οποίος μπορούσε να μιλά με απόλυτη σοβαρότητα ακόμη και για το αποχετευτικό σύστημα του Βυζαντίου. Ευτυχώς, το δικό μου ενδιαφέρον δεν έφτασε ποτέ σε τέτοιο επίπεδο.

Τον Μάιο του 2012 επισκέφθηκα για πρώτη φορά την Κωνσταντινούπολη. Έμεινα πέντε ημέρες, είδα την Αγία Σοφία, περπάτησα στο Σουλταναχμέτ, χάθηκα στο Μεγάλο Παζάρι και προσπάθησα να δω όσα περισσότερα μπορούσα.

Ήταν μάλιστα η ίδια εβδομάδα που ο Ολυμπιακός κατέκτησε την EuroLeague, με το καλάθι του Γιώργου Πρίντεζη απέναντι στην ΤΣΣΚΑ. Για μένα, εκείνο το ταξίδι συνδέθηκε έτσι και με μια πολύ ιδιαίτερη αθλητική ανάμνηση.

Όταν έφυγα, πίστευα ότι είχα γνωρίσει αρκετά καλά την Κωνσταντινούπολη.

Στην πραγματικότητα, είχα γνωρίσει κυρίως την πλευρά που βλέπει κάποιος στο πρώτο του ταξίδι.

Όταν επέστρεψα το 2024, τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Δεν υπήρχε πια η πίεση να χωρέσουμε πολλά αξιοθέατα μέσα σε μία ημέρα. Μπορούσαμε απλώς να περπατήσουμε, να πιούμε έναν καφέ, να φάμε κάπου ή να περάσουμε χρόνο με την οικογένεια.

Θυμάμαι ιδιαίτερα μια βόλτα στη Bağdat Caddesi. Τα καφέ, τα εστιατόρια, τα καταστήματα και γενικά ο ρυθμός της περιοχής δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Ζω πολλά χρόνια στο Λονδίνο. Αυτό που με ξάφνιαζε περισσότερο ήταν ότι δεν ταίριαζαν με την εικόνα που είχα σχηματίσει για την Τουρκία μεγαλώνοντας στην Ελλάδα.

Οι ειδήσεις και οι συζητήσεις γύρω από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είχαν επηρεάσει αναπόφευκτα και τη δική μου αντίληψη. Κοιτάζοντας πίσω, δεν θα έλεγα ότι η εικόνα μου ήταν τόσο λανθασμένη όσο περιορισμένη.

Απλώς δεν περιλάμβανε την καθημερινότητα.

Δεν περιλάμβανε τις οικογένειες που έβγαιναν για φαγητό, τις παρέες στα καφέ, τον κόσμο που πήγαινε στη δουλειά του ή τις γειτονιές που δεν εμφανίζονταν ποτέ στις εικόνες που είχα συνηθίσει να βλέπω.

Σε μια άλλη βόλτα, στο Bebek, περπατήσαμε δίπλα στον Βόσπορο και καθίσαμε στο Lokma για kahvaltı. Ήταν απλώς ένα ωραίο πρωινό, αλλά μου έχει μείνει μέχρι σήμερα.

Για πρώτη φορά δεν είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν εκεί για να προλάβω να «δω» κάτι. Απλώς απολάμβανα το ότι βρισκόμουν στην Κωνσταντινούπολη.

Κάπου εκεί άρχισε να αλλάζει και η σχέση μου με την Πόλη.

Δεν χρειάστηκε να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω την ιστορία ούτε να αγνοήσω τις πολιτικές διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες. Απλώς άρχισα να γνωρίζω και μια άλλη πλευρά της Κωνσταντινούπολης, αυτή της καθημερινής ζωής.

Η Αγία Σοφία, το Πατριαρχείο, τα βυζαντινά μνημεία και η ιστορία της Ρωμιοσύνης εξακολουθούν να έχουν για μένα ιδιαίτερη σημασία.

Ξέρω επίσης ότι για πολλούς ανθρώπους που θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές η Πόλη σημαίνει κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι ο τόπος όπου γεννήθηκαν οι ίδιοι, οι γονείς ή οι παππούδες τους. Είναι οικογενειακές ιστορίες, αναμνήσεις και μια πολιτισμική κληρονομιά που δεν χωρά εύκολα σε ένα ταξιδιωτικό άρθρο.

Η δική μου σχέση με την Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε διαφορετικά.

Η ιστορία ήταν αυτή που με έφερε πρώτη φορά στην Πόλη. Οι άνθρωποι ήταν αυτοί που με έκαναν να επιστρέψω.

«Πάλι στην Κωνσταντινούπολη;» με ρωτούν συχνά φίλοι μου.

Ναι, πάλι.

Κάθε φορά που πηγαίνω, κάτι καινούργιο μου μένει. Μπορεί να είναι μια γειτονιά που δεν είχα προσέξει, ένα φαγητό που δοκιμάζω πρώτη φορά, μια συζήτηση ή ακόμη και η στιγμή που συνειδητοποιώ ότι μια διαδρομή που κάποτε έψαχνα στο κινητό τώρα μου είναι γνώριμη.

Αυτό θα ήθελα να μοιραστώ και μέσα από τη συνεργασία μου με την Πολίτικη Νεολαία.

Όχι έναν ακόμη κατάλογο με τα αξιοθέατα που πρέπει να δει κάποιος στην Κωνσταντινούπολη, αλλά μικρές ιστορίες, γειτονιές, γεύσεις και πράγματα που ανακαλύπτω κάθε φορά που επιστρέφω.

Δεν γράφω ως κάποιος που γνωρίζει τα πάντα για την Πόλη. Κάθε άλλο. Ακόμη τη μαθαίνω.

Το 2012 πήγα στην Κωνσταντινούπολη για να δω από κοντά μια πόλη που με γοήτευε από παιδί.

Σήμερα επιστρέφω για πολύ περισσότερους λόγους: για τους ανθρώπους που περιμένω να ξαναδώ, για τα μέρη που μου είναι πλέον οικεία και για όλα εκείνα που έχω ακόμη να ανακαλύψω.

Και κυρίως γιατί, κάθε φορά που φτάνω, αισθάνομαι όλο και λιγότερο ότι επισκέπτομαι μια ξένη πόλη και όλο και περισσότερο ότι επιστρέφω σπίτι.